Spring naar inhoud

Loren

Er stond een verhaaltje over Loren. Wat hij allemaal al kan. Of kon in april. Ik gooide het per ongeluk weg. 

Gelukkig kan Loren nog steeds heel hard naar het einde van de kade rennen en BOOT! roepen. En nog veel meer. Zoals Kabouterboek boven in de kast!, zeggen en steppen en verrukkelijk knuffelen. 

Raar

Max en Jiska zitten op de achterbank van de auto. We rijden op Bruce highway. 

Jiska vertelt dat vaak aan haar wordt gevraagd of ze een jongen is. Of dat wordt gezegd dat ze er raar uit ziet. Even is het stil. 

Dan zegt Max; maar je kijkt helemaal niet raar (daarmee you don’t look strange vertalend). En zelfs als je raar kijkt, ben je nog lief! 

Sukkel

We vieren de verjaardag van Vibeke. Wieke en Jiska spelen heerlijk buiten met de kinderen uit de buurt.

Ineens is er tumult op de gang. Boze kinderen stromen binnen. Tim vraagt wat er loos is. 

Jiska heeft een meisje sukkel genoemd. Tim legt uit dat schelden niet aardig is, en vraagt aan Jis waarom doe je dat nou?

Haar schoudertjes gaan omhoog, ze kijkt verdrietig en verontwaardigd tegelijk en zegt: ik weet toch ook niet hoe dat meisje heet……

Hypotheek 

Het is de nationale week van de financiën. Midden in die week zitten Wieke en ik achterin de auto. 

We praten over het winnen van de loterij en fantaseren. Maar nu even serieus mam, zegt Wieke. Ik zou eerst de hypotheek aflossen…en dan voor iedereen cadeautje kopen. 

Je begrijpt Wieke is sindsdien onze nieuwe CFO.

Ieke en Iska

Loren benoemt steeds meer dingen. En mensen. Na een paar kindjes van de crèche, worden Wieke en Jiska nu ook met naam begroet. Wel met Lorens eigen versie van de naam: IEke en ISka.  

 

Slaapteam

Jiska schuift zachtjes bij mij in bed. Draait, woelt, zoekt een plek. 

Ik ben half wakker, kroel Jis en vraag me af hoe laat het is. Kwart over 5. 

Jis wel lekker gaan slapen hè. Ja, zegt ze en woelt verder. Ik zucht, kom op Jis ik wil ook nog slapen, zeg ik terwijl ik uitreken dat ik op 5 uur slaap de dag door moet komen. Die valt echt niet meer in slaap denk ik. 

Ik word wakker van een zacht handje op mijn hoofd. Even later een kusje. Ik doe een oog open, het lijkt wel licht. 

Jis kijkt me stralend aan. Ik zie dat het kwart voor 8 is. 

We zijn een goed Slaapteam hè mamma, Mollie, jij en ik, fluistert ze. 

Linkmichel 

We waren hem een beetje vergeten. Die fase van maximale nieuwsgierigheid, aanzienlijke klautervaardigheid en minimaal risicobesef. 

Loren zit er midden in. Uit de stoel, op de tafel. Een stoel aan het aanrecht schuiven om eens op het aanrecht te kijken. Half de trap op. Bijna in het water. 

En zo boos als je de ontdekkingsdrift dwarsboomt.