Spring naar inhoud

Wandelen of willetje II

augustus 26, 2009

Wieke heeft een willetje. Die had ze al vroeg (zie: Willetje). Als ik ’s ochtends met haar naar de crèche wandel, komt dat willetje tot wasdom. Wieke wil de andere kant op…deurtje bellen….met de brievenbus klapperen…..Ik vind het allemaal prima (tot op zekere hoogte, die bellen laten we met rust natuurlijk).

Minder prima vind ik dat willetje dat ingeeft dat Wieke zelf en los wil lopen. Eerst friemelt ze voorzichtig haar handje los, dan rukt ze en dan wordt ze – soms – opstandig.

Niet aan de hand willen, dat heeft ze van geen vreemde. Ik ben vroeger bijna verdronken op de laatste dag van de zwemvierdaagse.

Met broer/oom de psychiater zat ik op de rand van het zwembad. Bij het diepe, zodat we naar het stuntteam op de duikplank konden kijken. Mijn moeder vond het eng. Zo’n kleine kruimel op de rand van het diepe. En grote broer maar 2 jaar ouder.

Ze vroeg een vreemde jongen – die aan de andere kant naast me zat – om mij goed in de gaten en goed vast te houden. Ik vond het niets. Probeerde zijn hand van me af te schudden, en rukte me los toen dat niet lukte. Plons. In het diepe dus.

Ik was snel weer boven, dankzij iemand van het stuntteam en mocht klappertandend mijn vaders veel te grote jas aan.

Wat zo’n willetje allemaal teweeg kan brengen…die van Wieke doet zeker niet voor de mijne onder.

From → Wieke 2 jaar

One Comment
  1. Oh jee… dat zijn geen fijne voorbeelden van wat een eigen willetje allemaal kan veroorzaken. Maar wel een goede om je allert te doen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: